داستان شازده کوچولو

یکی بود و آن یکی که باید میبود نبود،آن یکی که همه منتظر آمدنش نشسته بودند از نیمه راه برگشته بود...وقتی ماهی سیاه کوچولو بی هوا مرد و ته تنگ قشنگش بی حرکت افتاده بود،من دلم گرفت...مانده بودم تنگ خالی ماهی سیاه کوچکم که همدم ماه های من بود را چه کنم!؟حالا که خالی مانده بود از ماهی سیاه کوچکم به چه کار می آمد.؟؟..روزها گذشت و من خیره به تنگ خالی ماهی ام نشستم...یک باره دیدم شازده کوچولوی قشنگ من وارد شد و به روی من لبخند زد؛او آمدبا تنهاگل سرخش که از سیاره اش برای من آورده بود،پشت سرش هم گوسفند کوچکش بع بع کنان آمد...شازده کوچولوی قشنگ من برویم لبخند زد و گل سرخ زیبایش را در تنگ خالی من کاشت. گفت این هارا آورده ام تا باهم پیش تو بمانیم،دیگر میخواهم زمینی شوم با سیاره کوچکم دیگر مرا کاری نیست...
ومن خوشحال از داشتن شازده کوچولو،یاد ماهی سیاه کوچولو را به باد سپردم...روزها گذشت و من هرروز وابسته تر از دیروز از آمدن شازده کوچولو خوشحال بودم و با او حرف میزدم از همه جا و به او میگفتم من تو رو از همه کس توی این دنیا دوست تر دارم شازده کوچولوی من...
اما یک روز پاییزی شازده کوچولوی من بدون خداحافظی مرا تنها گذاشت و رفت؛،من مبهوت شدم،غصه خوردم،خانه کوچک و گرم دلم که اورا در آن باعشق جای داده بودم خالی و سرد شد و قلبم از اندوه لبریز..من ماندم و گل سرخ و ببعی کوچکش که از او به یادگار مانده بود.. نمیدانم حالا که دوباره به سیاره کوچکش باز میگردد دلش برای من،برای گل سرخش و ببعی کوچکش تنگ میشود یا نه؟!چطور تنها تاب می آورد،من اینجا بدون او احساس سرما میکنم.
من ماهی سیاه کوچولو را فراموش کردم وقتی او آمد،اما جای خالی او راهیچ چیز پر نخواهد کرد و هیچکس نمیتواند یاد اورا از خاطرم ببرد...تنگ گل سرخ و ببعی کوچکش را نزد خودم نگاه خواهم داشت تا برگردد،که ایمان دارم بزودی دلش برای من تنگ میشود و بازخواهد گشت،من اینجا بی تاب آمدنش هستم...

یادداشت های ذهن من...