روزنگار هزارم

نمیدونم واقعا برای اینکه چطور بعضی آدمها انقدر خوشبختن و دنیا به کامشونه،هرچی میخوان بدون بدو بدو و ضجه زدن بدست میارن، همیشه همونی میشه که میخوان، و در مقابل چطور بعضی آدمها مثل من دائم برای هرچیزی شبانه روزی تلاش کنن و آخرش هم جز شکست چیز دیگه ای نصیبشون نشه، توجیهی پیدا کنم. چون واقعا توجیهی وجود ندارع..

واقعا نمیتونم بگم حکمت هست چون حکمت نیست، و اگر هم باشه نشون میده عدالتی در کار نیست. در واقع واقعا انگار هیچ عدالای در کار نیست.

همیشه واسه همه چیز میگفتم هرچی تو صلاح بدونی و بخوای، ولی حالا دوست دارم اون چیزی بشه که من میخام. دوست دارم لذت داشتن رو بدون مدام خواستن و التماس کردن تجربه کنم.. دوست دارم اون چیزی رو که میخوام داشته باشم

یادداشت های ذهن من...