روزنگار نهم

باید یادم باشه به دخترکم بگم اکثریت آدمها خیلی ساده تر از اون چیزی هستن که فکر میکنیم.خیلی راحت میشه آدمهارو فریب داد و سرشون رو کلاه گذاشت:فقط کافیه چندتا عکس رنگی و شاد از خودت و بچه دو ساله خودت بگیری و ی متن از ی سایت روانشناسی یا ی شاعر احساسی کپی کنی و آخرش هم خیلی زیرپوستی تبلیغات گلسر و روسری فروشی و هزارتا چیز دیگه رو بکنی تا بقیه بیان و به به و چه چه کنن و آدرس صفحه اینستاگرام هزارتا چیز دیگه تو عکس رو هم ازت بپرسن و ازت تشکر هم بکنن و بگن تو چقدر خوبی که به ما هم میگی لوازمت رو از کجا میخری. و تو هم راحت درآمد کسب میکنی با بچه کوچکت هم محبوب و دوست داشتنی میشی. بی خیال که کودک تو با اون پسرک گل فروش سر چهارراه که بهش میگن کودک کار هیچ فرقی نداره،کسی حرف اون کسیو که برات هشتگ کودک کار مجازی میذاره رو قبول که نمیکنه هیچ، حسود و روانپریش و مریض هم خطاب میکنندش. تو از این درآمد آسون و سادگی مردم لذت ببر.
یادم باشه به دخترکم بگم آدمها خیلی زبر و زرنگن، اونا وقتی ی دختر کوچولوی مریض رو که میلیاردها نیاز داره تا به درمان برسه رو بهشون معرفی میکنی و ازشون میخای پنج هزارتومان بهش کمک کنن، میگن حتما کلاهبرداری هست و ما چطوری اعتماد کنیم بهشون و همینجوری کمک کنیم. اینجاست که برای کمک کردن به اون دختر مریض کلی مدارک و شواهد میخان و حتی وقتی تمام این مدارک رو هم بهشون نشون میدی بازم میگن حتما الکی هست و نمیشه اعتماد کرد. خب چه میشه کرد آدمها زرنگ هستن دیگه.
آدمهای زرنگ ساده لوح در کمتر از یک سال من رو خسته کردن و منو به زانو دراوردن. ترجیح دادم اونهارو به حال خود بگذارم و در لاک تنهایی خودم فرو روم تا کمتر غصه بخورم و کمتر فحش بشنوم. آدمهای زرنگ ساده لوح رو باید با قهرمانان پوشالی و کودکان کار مجازی شیک و نازنازی شان تنها گذاشت و سعی کرد تنهایی یک فکری به حال دخترکان تنها و دوست داشتنی کرد.

یادداشت های ذهن من...