روزنگار سوم

خواب گاهی وقتا برام ساعات لذت بخشی رو رقم میزنه و گاهی هم تلخ ترین خاطرات رو.و عجیب اینجاست که همیشه خوابهای تلخ تو خاطرم میمونه و تلخیش کل روز با منه،اما خوابهای شیرین به محض بیدار شدن از ذهنم پاک میشه و هیچی ازش یادم نمی مونه جز اینکه میدونم خواب خوبی بوده. مثل دیشب که تمام شب داشتم خواب شیرین و لذت بخشی میدیدم اما بمحض اینکه با صدای گریه بچه رئیس بیدار شدم تمامش از ذهنم پاک شد و حتی درگیری چندساعته با ذهنم هم باعث نشد چیزی ازش بخاطرم بیاد..
اما خب بهترین اثرش اینه که به یاد خواب خوش شب روز خوبی رو سپری کردم و مثل خیلی روزهای دیگه که به درگیری و سروکله زدن با بچه رئیس میگذشتن، روز سختی نبود و دو تایی خوش و خرم و کاملا مسالمت آمیز همراه هم کتاب خوندیم،بازی کردیم،استراحت کردیم و روزمون رو سپری کردیم. این وسط ی کتک های ریزی هم خوردم از دهه نودی که خب خوشبختانه منجر به آسیب نشد و قابل تحمل بود...
این روز بدون تنش البته منو به فکر فرو برد و به این فکر کردم که درسته که بچه رئیس دهه نودی من داره بزرگتر و عاقلتر میشه،اما اینکه منم چطور و با چه احساسی روزم رو شروع کنم روی جوجو هم موثر هست و از من انرژی میگیره برای ادامه روز.. ای کاش هر شب خواب خوشی داشته باشم تا بتونم روز خوبی رو همراه با میوه زندگیم داشته باشم.

یادداشت های ذهن من...