یادداشت های ذهن من

یک هفته گذشت،یک هفته ای که قرنی بر ما گذشت و تلی از خاک و آهن و آوار بین ما و مردان سرزمینمان فاصله انداخت،آنها که ماندند و ایستادند،ما اما از این پس چه کنیم با بغضی فرومانده در گلو و انتظاری که جانهامان را میفرساید، ما و انتظار و چشمی که مانده خیره به صفحه ای که خبری از آنها،از آن مردان ایستاده آورد...دیگر بغض کافی نیست،بگذاریم اشک های فرومانده ببارد و پایین ریزد حال که انتظار و امیدxa0 زنده بودنشان به یاس و نومیدی بدل گشته...وای که این قلم ها،حتی این قلم ها که خدا به آن قسم خورده هم کافی نیستن...

ادامه مطلب