روزنگار هشتم

گاهی وقتا حس میکنم برای قوی شدن و قوی ماندن باید فکر کنم تو این دنیا تنهای تنها هستم و هیچ کمکی از هیچ کس بهم نخواهد رسید.باید روی پاهای خودم وایستم و محکم بکوبمشون به زمین تا استواری خودم رو حس کنم. باید جلوی آینه بایستم و تو چشمای خودم خیره بشم و بگم: تو تنهای تنها هستی.خودت باید جلو بری. هیچ کس باندازه خودت نمیتونه بهت کمک کنه و برات ارزشمند باشه.
گاهی وقتا تعجب میکنم از منی که حالا هستم،اینکه چقدر با من ده سال پیش فرق دارم. انگار دیگه هیچی از اون من سخت کوش وخستگی ناپذیر نمونده. نمیدونم شاید تلخی ها و به عقب راندن ها منو به اینجا رسونده که انقدر تلاشم کم شده. اما از صمیم قلبم میخام دیگه این رخوت رو کنار بذارم و بشم همون من ده سال قبل. فقط و فقط با کمک خودم،بدون اینکه به کسی وابسته باشم و انتظار فریادرس و نجات دهنده ای رو بکشم.من خودم باید زندگیم رو بسازم،پس من میتونم.

یادداشت های ذهن من...